2009/Jul/20

 

 

ตอนพักเที่ยงเอารองเท้าไปซ่อม

กะว่าจะไม่ชื้อใหม่ใช้ชีวิตอย่างพอเพียง

 

เจ้าของร้ายซ่อมรองเท้าเป็นชายที่ยังไม่สูงอายุนัก

แต่งตัวปอน ๆ ผิวคล้ำแดด เหงือโซมกาย

เขานั่งซ่อมรองเท้าอยู่กับพื้นที่ริมทางเท้า

 แววตามุ่งมั่น ท่าทางขยันขันแข็ง

 

 เราถามว่ารองเท้าที่ให้ซ่อมจะได้เมื่อไหร่

ช่างมองรองเท้าแล้วถามว่าจะไปทานข้าวใช่ไหม

เราตอบรับ..เขาบอกว่าทานข้าวเสร็จก็มารับได้เลย

 

พอทานข้าวเสร็จเราเดินกลับไปทางเดิม

ในใจไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รองเท้า

เพราะเคยซ่อมรองเท้าที่อื่น ใช้เวลาครึ่งวัน หรือไม่ก็ข้ามวัน

แต่แล้วก็ได้รองเท้าจริง ๆ ตามที่ช่างรับปากไว้

ค่าซ่อมก็ถูกแสนถูก หรืออาจจะเพราะรองเท้าเราไม่ได้ป่วยมากก็ได้

 

ก่อนที่จะเดินจากไป

สายตาเหลือบไปเห็นสมุดโน้ตเล่มเล็กที่วางไว้บนโต๊ะเตี้ย ๆ

สมุดนั้นกางอยู่ มีปากกาคั่นหน้าไว้

ข้างในสมุดมีลายมือโย้เย้เขียนไว้ตัวโต ๆ

"พ่อจ๋า...หนูรักพ่อ"

 

ฉันเดาว่า เจ้าของลายมือโย้เย้ตัวโต ๆ

น่าจะเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

ทำคนอ่านน้ำตาซึมด้วยความรู้สึกอบอุ่น และตื้นตัน

 

ถึงตอนนี้ก็ไม่แปลกใจแล้ว

ว่าทำไมซ่อมรองเท้าที่นี่แล้วได้เร็วทันใจ

ช่างคนเก่งคงได้รับพลังจากเจ้าของลายมือนี้

 

 

 

...ทำรองเท้าเสร็จทัน ได้กลับบ้านไว

แม่น้ำหวานยาใจคงได้กินขนมกัน...

 

 

2009/Jul/19

 

 

. . .


เพราะเธอคงมิหลงใหลในแดดเช้า

ฉะนั้นเจ้างามชื่นจึงตื่นสาย

แม้นใฝ่ปองต้องรอช่อกลีบคลาย

ตลอดบ่ายได้ชิดชมสมอุรา


. . .

2008/May/22

นับวัน...

โลกยิ่งโหดร้ายกับเรา...

 

นับวัน...

โลกก็ยิ่งจะเอาคืนจากเรา...

 

 

แล้วจะทำอย่างไร...

เมื่อไหร่จะชดใช้จนหมดกัน...

 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

...กาลกราดเกรี้ยว...

 

...วูบเดียวเป่าปลิดชีวิตหาย...

 

...พืชผล คน สัตว์ กระจัดกระจาย...

 

...ความตาย แสนเศร้า เข้าครอบครอง...

 

 

...ดาวนับพันดวงร่วงลงมา...

 

...ปล่อยให้ฟ้า มืดมน หม่นหมอง...

 

...เจ็บปวด รวดร้าว เมื่อเฝ้ามอง...

 

...ต้องเรียกร้องจากผู้ใดให้กลับมา...

 

 

...ได้แค่เพียงส่งใจ...

 

...ส่งความอาลัยให้ฟ้า...

 

...จูบดวงดาวทุกดวงที่ร่วงลา...

 

...แล้วมา พบกันใหม่ ในสักวัน...

 

edit @ 22 May 2008 12:57:02 by : : ป ร ะ ก า ย ด า ว : :

2007/Oct/27

ฉันคงไม่ได้เห็นแววตาของคุณ

 

ฉันคงไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มของคุณ

 

ไม่ว่าคุณจะอยู่ใกล้แสนใกล้

 

หรือว่าอยู่ไกลแสนไกล

 

 

   

แต่หากมีแม้สักครั้ง

 

ที่คุณส่งสายตาอาทรมาให้

 

หรือแอบยิ้มไม่ว่าเพราะเหตุอันใด

 

ก็ขอหวงแหนเก็บมันไว้จนชั่วกาล

 

 

   

ฉันอาจไม่ได้จับมือคุณไว้

 

ไม่ได้โอบกอดให้อุ่นไอ

 

แต่ก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

 อยู่ในใจคุณนี่เอง   

 

ไม่ว่าโศกเศร้าอ่อนล้ามาจากไหน

 

อยากให้ยิ้มได้เมื่อคิดถึงฉัน

 

มีแววตาเป็นประกายสวยงามทุกวัน

 

ขอเป็นเจ้าของรอยยิ้มและแววตานั้น

 

 

   

...เป็นกำลังใจให้กันนานแสนนาน...

 

edit @ 27 Oct 2007 13:44:51 by : : ป ร ะ ก า ย ด า ว : :

2007/May/13

คืนฟ้าพราวดาวพร่าง

เศร้าเจ็บเหน็บหนาวในความไกลห่าง

สายลมค่ำคืนรื่นร้าง ขับลำนำอ้างว้าง

เคว้งคว้างกลางดาวกระจายเกลื่อนฟ้า

บางทีเธอคงฝากมา

กับดาวบางดวงในเวหา

วิบวับบอกฉันว่ารัก

รักเอย...ดาวเอยเพริศแพร้วพิไล

หากสุดไกลเกินดวงใจจะไขว่คว้า

ฝากถ้อยร้อยคำจำนรรจา

...ขอเพียงให้เธอรู้ว่าฉันรัก

ดึกดื่นยิ่งดาวพราว

ยิ่งสุกสกาวทอประกายสวยนัก

...ยิ่งรัก

- คนรัก เคยรัก ยังรัก : 'ปราย พันแสง -